گاهی ، با هم حرف بزنیم

خواهر ترین عروس دنیا

این عکس خیلی برام عزیزه. خیلی.

اونقدر که خیلی فکر کردم تا دلم راضی شد حسش رو وخاطره اش رو به نمایش بگذارم.

آخرای تابستون ۶۷ بود. من ۶ سالم بود و نسرین ۴ ساله  و نیم.

اگرچه این عکس حالا واسم خیلی عزیز و ارزشمنده اما اون روز ،روز خوبی نبود.

قرار بود بعد از عکس، برگردیم آرایشگاه تا موهامون رو کوتاه کنند.

این غصه اونقدر بزرگ بود که تو آتلیه؛ آقای عکاس هر کار کرد تا من لبخند بزنم، نشد که نشد.

حالا یکی از اون دوتا عروسک توی عکس  داره عروس میشه یه عروس واقعی.

یه نفر که خیلی مهربونه چند وقتیه عضو خانواده ما شده.

به نسرین میگه بانو و به من، آبجی خانوم.

قراره بعد از عید برند خونه بخت...

براشون دعاکنید.