پراکنده های دلم ...
۱-از ساعت ۸ صبح تا ۴ بعد از ظهر یعنی ۸ ساعت ، یعنی اکتیو ترین ساعات روز، یعنی تو
بیشتر از اون که خونه باشی اداره ایی، یعنی در واقع تو اداره زندگی میکنی تا خونه... حالا
فکر کن این زمان رو با کسایی سر کنی که زندگی باهاشون تو رو دچار فرسایش روحی میکنه...
۲- بیا ترسناک شویم و حرفی در میان جمع نزنیم.
۳-یکی از دوستانم رو بعد از چن وقت دیدم بهم گفت تو هنوز از رای ایی که دادی پشیمون نشدی
گفتم نه! خندید و دو سه فحشی مرقوم فرمود! ازش پرسیدم تو چطور پشیمون نشدی؟ گفت نه
گفتم خوبه منو تو شأن مون یکیه! ما هر دو بر سر حماقت هامون هنوز استواریم!!
۴- یه سخرانی از ایت الله مجتهدی شنیدم اشک و در اورد ایشون میگن هر وقت از همه امیدت
کنده شد بدون مشکلت حل میشه!! چون خدا میفرمایند به عزت و جلاالم قسم قطع میکنم
امید کسی رو به غیر من امید بسته!
۵- روانشناسا میگن این یه توانایی محسوب میشه اگه بتونی با هر کسی با توجه به
شخصیتش ارتباط برقرار کنی! سیاست مدارا میگن این زیرکیه که بتونی در مسیر یک رابطه
طوری رفتار کنی که به مقصودت برسی! دین میگه ریا نکن اما بدون که مومن باید کیّس باشه!
وقتی برخلاف حس و نظرم رفتار میکنم تا بلکه به هدفم از اون رابطه برسم از خودم حالم بهم
میخوره !
۶- خدا منو ببخشه اما باید بگم : چقدر این چند ترانه ای که خواننده اون ور آبی داریوش
(خدا به راه راست هدایتش کنه) خونده قشنگه .ترانه اش معرکه است.
میگه: تو بادلتنگی های من ،تو با این جاده هم دستی. تظاهر کن ازم دوری ،تظاهر میکنم هستی...
حتما گوش کنید
۷- برا هم دعا کنیم
اول: ما باید با هم حرف بزنیم ما اگه با هم حرف نزنیم حدس میزنیم و خب از کجا معلوم که درست حدس بزنیم؟ ما اگه با هم حرف نزنیم حرف ته دلمون ته نشین میشه و یه جا دیگه ، یه جا که مناسب نیست شره میکنه ! حرفای تلخ که مث تیغ زخمی میکنه ما باید با هم حرف بزنیم.