جای من خالی است

جای من در عشق

جای من در لحظه های بی دریغ اولین دیدار

جای من در شوق تابستانی آن چشم

جای من در طعم لبخندی که از دریا سخن می گفت

جای من در گرمی دستی که با خورشید نسبت داشت

 جای من خالی است

من کجا گم کرده ام آهنگ باران را!؟

من کجا از مهربانی چشم پوشیدم!؟

 می شود برگشت

تا دبستان راه کوتاهی است

می شود از رد باران رفت

می شود با سادگی آمیخت

می شود کوچکتر از اینجا و اکنون شد

می شود کیفی فراهم کرد

دفتری را می شود پر کرد از آیینه و خورشید

در کتابی می شود روییدن خود را تماشا کرد

من بهار دیگری را دوست می دارم

 جای من خالی است

جای من در میز سوم٬در کنار پنجره خالی است

جای من در درس نقاشی

جای من در جمع کوکب ها

جای من در چشم های دختر خورشید

جای من در لحظه های ناب

جای من در نمره های بیست

جای من در زندگی خالی است

پ ن : شعر از عبدالملکیان هست اما وقتی با صدای خسرو شکیبایی عزیز بشنوید بیشتر میفهمید

حس نیره رو!...

از یه دوستی ۳۰ ماه دور بودم. دور که نه محروم بودم. دیشب عکسهای روزهایی که نبودم و دیدم و دلم گرفت!

دلم گرفت واسه همه روزهایی که به قول اون دوست اشتباه های ما و به ظن من تقدیر ما رو از هم دور کرده بود.