ادای فهمیدن...
عادت دارند تا یه کاری با اقبال عمومی مواجه میشه دست به قلم بشند و از فرم به فرم اون کار ایراد
بگیرند و نقد کنند...
از محتوا و ساخت و رعایت واقعیت و تاریخ و لباس و دکور و پولی که افراد گرفتن و دوستی ای که
گارگردان با فلان پشت میز نشین دولتی و نگاه بازیگر در انتهای فلان سکانس تا شعور مخاطب عام و
برداشت سیاسی و کوفت و مرگ و ساعت پخش و ... ایراد بگیرند و البته در تمام این خطوط سعی
میکنند که بگند اصلا غرضی ندارن و این نوشته کاملا دوستانه است و در جهت اصلاح میباشد
که...
که بگند ما چیزی می بینیم فرای نگاه ها...
که ما روشنفکریم و در تاریکی هیهات که زندگی کنیم
که ما را از مردم و پسند آنها جدا کنید!!
پ ن :
۱- سریال مختار رو دوست دارم ایراد هاش رو میبینم و منکرش نیستم اما در کل خوب ارزیابی میکنم
دیالوگ قوی و انتخاب بازیگر خوب و بازی های خوب و دکور واقعی و...
البته گاهی با خودم میگم مثلا کاش به جای بلوای بازار کوفه ماجرای قاضی شریح رو بیشتر باز میکرد
کاش به جای قهر ناریه جایی برای مکر عبید الله و نمازهای ریاکارانه معقل باز میکرد و...
۲- سلیمان نبی هم شامل این نوع روشنفکری بازی میشه.
اول: ما باید با هم حرف بزنیم ما اگه با هم حرف نزنیم حدس میزنیم و خب از کجا معلوم که درست حدس بزنیم؟ ما اگه با هم حرف نزنیم حرف ته دلمون ته نشین میشه و یه جا دیگه ، یه جا که مناسب نیست شره میکنه ! حرفای تلخ که مث تیغ زخمی میکنه ما باید با هم حرف بزنیم.