به اسم معلمانم...
اونایی که موقع حرف زدن از میمیك صورتشون بیشتر استفاده میکنن زودتر
صورت شون شكسته ميشه...
زودتر روی پیشونی و گوشه های چشم ها و کنار لب شون خط می افته...
این آدما موقع حرف زدن و شنفتن با هیجان اند.
هم قدم با حس واژه هاي شما لبخند ميزنن اخم ميكنن تعجب ميكنن ناراحت ميشن ميخندن
و شما رو با كلمه ها تنها نميذارن.
همیشه این جور آدما رو دوست داشتم مث معلم كلاس اولم، مث مامانم و مث ...
تو خطوط صورت اين آدما يه جور مهربوني ايي هست كه بايد به رو اورد و تشكر كرد
تا دل عزيزشون از اين شكستگي نگيره.
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۳۹۱/۰۲/۱۱ ساعت 17:29 توسط نیره بدون هاي آخر
|
اول: ما باید با هم حرف بزنیم ما اگه با هم حرف نزنیم حدس میزنیم و خب از کجا معلوم که درست حدس بزنیم؟ ما اگه با هم حرف نزنیم حرف ته دلمون ته نشین میشه و یه جا دیگه ، یه جا که مناسب نیست شره میکنه ! حرفای تلخ که مث تیغ زخمی میکنه ما باید با هم حرف بزنیم.