فضولي هاي بابركت
بعضي ادما يه تعجب هايي ميكنن و به روي ادم هم ميارن كه آدم انگار يهو
ميره پشت پرده واقعيت. (چقد فلسفي!!!)
مثلا يهو يكي از همكارات ، عصر موقع رفتن ،دم آسانسور بهت ميگه:
من تعجب ميكنم تو با اين بر و رو چرا تا حالا ازدواج نكردي؟
بعد تو ميري خونه جلوي آينه ميزتوالتت ميشيني و بدون اينكه همه عالم و ادمو
مقصر بدوني به جواباي اين سوال فكر ميكني.
يا اينكه يه روز كه داري از كار و فضاي اداه شكايت ميكني... يكي بهت ميگه:
من تعجب ميكنم تو كه اينقد شاكي هستي چرا شغلت و عوض نميكني؟
يه چيزي از ذهنت ميگذره كه انگار به جاي سياهي چشات دوتا سكه است.
اون دوتا سكه رو طرف هم ميبينه براي همين از يه چيز ديگه اعلام تعجب ميكنه:
تو چرا بعد اينهمه سال يه ماشين زير پات نيست چرا ۴۰متر زمين
تو دوغوزآباد نداري؟
بعد تو هي تا صبح خواب ميبيني تو دهن يه سوسماري درحاليكه همه دارن
جيغ ميزنن و تو اما دستت زير چونه ات هست و داري بهشون نگاه ميكني.
پ ن: از اين تعجب ميكنم ها اگه براش ما هم پيش اومده بگين نترسين.
اول: ما باید با هم حرف بزنیم ما اگه با هم حرف نزنیم حدس میزنیم و خب از کجا معلوم که درست حدس بزنیم؟ ما اگه با هم حرف نزنیم حرف ته دلمون ته نشین میشه و یه جا دیگه ، یه جا که مناسب نیست شره میکنه ! حرفای تلخ که مث تیغ زخمی میکنه ما باید با هم حرف بزنیم.